Medio jaren 1940 was Hästens zijn productielocatie ontgroeid en begonnen we op zoek te gaan naar een nieuwe locatie. David Janson, Hästens leider van de derde generatie had grote ambities voor het nieuwe pand. Het moest meer zijn dan alleen een hangar van onderdelen; er moest een ziel zijn. Een plek die de zintuigen prikkelt.
Janson kwam bijna per ongeluk in contact met de jonge Ralph Erskine, een relatief onbekende Britse architect die een fietstocht maakte door Zweden. Hun collectieve gedachten over architectuur kwamen perfect overeen en Erskine werd onmiddellijk aangenomen voor de taak. Het resultaat was een gebouw dat erg vooruit was op zijn tijd.
Het gebouw werd aanvankelijk ‘The Tivoli’genoemd en sprak tot de verbeelding met zijn golvende gebogen dak, elegante lijnen en nautische referenties. Het groeide uit tot een iconische mijlpaal in architectonische kringen.
In 1998 keerde Erskine terug om het gebouw uit te breiden dat hij zo'n 50 jaar eerder ontwierp. Toen hij aankwam, zei hij tegen Jan Ryde: "Het voelt precies hetzelfde als toen ik 50 jaar geleden tegen je grootvader sprak. Het heeft dezelfde waarden en hetzelfde gevoel."
